اتّحاد ترجیح دگل، ضرورتدر
تاریخ هیچ شاشماز بر شاهددر. دفعەلرجە كوسترمشدركە؛ طاغینیقلق ضعیفلاتیر، برلك كوچ ویرر. اڭ كوچلی كورونن یاپیلر بیلە ایچدن چوزولنجە آیاقدە قالامازكن، قلبلرینی عین غایە اطرافندە طوپلایانلر اڭ زور شرطلردە بیلە یول بولابیلمشدر. بو یوزدن مسئلە یالڭزجە بر آرادە طورمق دگل؛ عین استقامتە باقابیلمك، عین دردی حسّ ایدەبیلمكدر.
اصلندە بو حقیقت، حیاتڭ هر آلانندە كندینی حسّ ایتدیریر. عائلەدە، طوپلومدە، امّتدە... نرەدە قوپوش وارسە اورادە ضعیفلامە؛ نرەدە برلك وارسە اورادە دیریلیش واردر. بو یوزدن برلك، سادەجە كوزل بر ایدەآل دگل؛ وار اولمەنڭ، آیاقدە قالمەنڭ اڭ تمل شرطلرندن بریدر.
قوجە یاووزڭ، ”اتّحاد ایتمزسە ملّت، داغدار ایلر بنی“ فریادی ایلە قرآنڭ ”چكیشمەیڭ؛ صوڭرە كوشرسڭز و كوجڭز كیدر“ ایقاظی عین نقطەیە اشارت ایدر: آیریلق چوزولمەدر. هلەكە عین كمیدە بولونان، عین ربّە ایمان ایدن توحید اهلی انسانلرڭ بربرندن قوپوق یاشامەسی قدر تحف بر طوروم اولاماز. بو، سادەجە بر اكسیكلك دگل؛ عقلە، قلبە و حقیقتە آیقیری بر حالدر.
بوكون یاشانان قریزلر آچیقجە كوسترییوركە، آرتیق آیریلغڭ دگل، اتّحادڭ زمانیدر. بو صاییمزدە بو حیاتی مسئلەیە أوزللكلە یر ویرییور؛ برلگڭ سادەجە كوزل بر ایدەآل دگل، یاشامق و آیاقدە قالمق ایچون واز كچیلمز بر ضرورت اولدیغنی فرقلی یوڭلریلە الە آلییورز. تاریخدن بوكونە اوزانان أورنكلرلە، قلبلرڭ ناصل برلشدیگندە كوچ طوغوردیغنی؛ آیریلغڭ ایسە ناصل چوزولمەیە یول آچدیغنی برلكدە خاطرلامەیە چالیشییورز.
İTTİHAD TERCİH DEĞİL, ZARURETTİR
Tarih hiç şaşmaz bir şahittir. Defalarca göstermiştir ki; dağınıklık zayıflatır, birlik güç verir. En güçlü görünen yapılar bile içten çözülünce ayakta kalamazken, kalplerini aynı gaye etrafında toplayanlar en zor şartlarda bile yol bulabilmiştir. Bu yüzden mesele yalnızca bir arada durmak değil; aynı istikamete bakabilmek, aynı derdi hissedebilmektir.
Aslında bu hakikat, hayatın her alanında kendini hissettirir. Ailede, toplumda, ümmette… Nerede kopuş varsa orada zayıflama; nerede birlik varsa orada diriliş vardır. Bu yüzden birlik, sadece güzel bir ideal değil; var olmanın, ayakta kalmanın en temel şartlarından biridir.
Koca Yavuz’un, “İttihad etmezse millet, dağdar eyler beni” feryadı ile Kur’ân’ın “Çekişmeyin; sonra gevşersiniz ve gücünüz gider” ikazı aynı noktaya işaret eder: Ayrılık çözülmedir. Hele ki aynı gemide bulunan, aynı Rabbe iman eden tevhid ehli insanların birbirinden kopuk yaşaması kadar tuhaf bir durum olamaz. Bu, sadece bir eksiklik değil; akla, kalbe ve hakikate aykırı bir hâlidir.
Bugün yaşanan krizler açıkça gösteriyor ki, artık ayrılığın değil, ittihadın zamanıdır. Bu sayımızda bu hayati meseleye özellikle yer veriyor; birliğin sadece güzel bir ideal değil, yaşamak ve ayakta kalmak için vazgeçilmez bir zaruret olduğunu farklı yönleriyle ele alıyoruz. Tarihten bugüne uzanan örneklerle, kalplerin nasıl birleştiğinde güç doğurduğunu; ayrılığın ise nasıl çözülmeye yol açtığını birlikte hatırlamaya çalışıyoruz.